دانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822Sociological analysis of the consequences of the migration of migrant and diasporic populations in the novel No Friend But the Mountains by Behrouz Buchaniواکاوی جامعه شناختی پیامدهای مهاجرت جمعیّت های مهاجر و دیاسپوریک در رمان هیچ دوستی جُز کوهستان اثر بهروز بوچانی1426075FAاسماعیلبرواسیدکترای زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانJournal ArticleBehrouz Buchani, an Iranian Kurdish refugee, is one of the contemporary writers whose literary work is focused on portraying human crises arising from migration to the Western world and facing the inverted reality that is incompatible with his idea of the destination world as a utopia and appearing in the form of a ruined city. The novel No Friend But the Mountains, which is the outcome of the tragedy of the death of the imaginations of the immigrant people in achieving utopia and the destruction of the dream built from the idea of Westernism as a safe haven in escaping the political-social insecurities of the motherland, is a realistic account of the destruction of people's lives that their fate in the vortex of rejection and antagonism in the destination society leads to prison and violation of human rights and dignity and alienation and hegemony of the kyriarchal system in order to cast a shadow on the prisoner's will. Due to the fact that so far no independent research has investigated the consequences of the migration of diasporic and immigrant populations in the novel No Friend But the Mountains, the author intends to investigate this phenomenon in this novel. The fundamental issue of the current research is that the consequences of the migration of the immigrant and diasporic populations, how and in what forms are they expressed in this novel and with what concepts are they linked?بهروز بوچانی پناهجوی کُرد ایرانی از نویسندگان معاصر است که نگارۀ ادبیاش معطوف به تصویرسازی بحرانهای انسانیِ برآمده از مهاجرت به دنیای غرب و مواجه شدن با واقعیت وارونۀ ناهمگون با پندارۀ خود از جهان مقصد بهعنوان آرمانشهر و پدیدار شدن در رُخنمود ویرانشهر است. رمان هیچ دوستی جُز کوهستان که برونداد تراژدیِ مرگ انگارههای انسانِ مهاجر در دستیابی به یوتوپیا و تباهی رؤیای ساخت- یافته از انگارۀ غربنگری بهمثابۀ پناهگاه اَمن در گریز از ناَامنیهای سیاسی- اجتماعی سرزمین مادری است، روایتی رئالیستی از تباهی زندگی مردمی است که سرنوشتشان در گردابۀ طرد و دیگرستیزی در جامعۀ مقصد، به زندان و پایمال شدن حقوق و کرامت انسانی و بیخویشتنی و هژمونی سیستم کایریارکال در جهت سایه گستردن بر ارادۀ زندانی میانجامد. از آن روی که تاکنون جستار مستقلی به بررسی پیامدهای مهاجرت جمعیتهای دیاسپوریک و مهاجر در رمان هیچ دوستی جُز کوهستان نپرداخته است، نگارنده بر آن است تا به بررسی این پدیده در این رمان بپردازد. مسألۀ بنیادین پژوهش حاضر این است که پیامدهای مهاجرت جمعیتهای مهاجر و دیاسپوریک، چگونه و در چه قالبهایی در این رمان، نمود یافته و با چه مفاهیمی پیوند خورده است؟ جهت بررسی این مسأله، نگارنده از روش توصیفیـ تحلیلی مُبتنی بر بررسیِ جامعهشناختیِ پیامدها و بحرانهای برآمده از مهاجرت در این رمان بهره گرفته است. محبوس شدن در زندان و زیستن در فضای هتروتوپیک و دیستوپیایی ، افسردگی و اقدام به خودک شی و بی ارادگی در سیستم کایریارکال از پربسامدترین برآیندهای مهاجرت گروه های دیاسپورایی و مهاجر در رمان هیچ دوستی جز کوهستان است که با رویکرد تاریخی ـ سیاسیِ همه سونگر ، روایتگر رنجی جانکاه و برآمده از دگرگیسیِ یوتوپیا به دیستوپیا و محکومیت به زیستن در زندانِ محصور در هتروتوپیا در فرایند تبدیل مهاجر به سوژۀ تحت انقیادِ سیستم کایریارکال استhttps://clrj.modares.ac.ir/article_6075_4a3fd911279cd8bc597fa13222ef83be.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822Comparison of the style of travel writing in the contemporary literature of Lebanon and Iran; A case study of the travelogues of discovering the hidden art of Aruban techniques and from Pariz to Parisتطبیق سبک سفر نامه نویسی در ادبیات معاصر لبنان و ایران؛ بررسی موردی سفرنامه‌های کشف المخبأ عن فنون أروبا و از پاریز تا پاریس43716076FAالههمختاریدانشجوی دکترای زبان و ادبیات عربیابوالحسنامین مقدسیاستاد دانشگاه تهرانعبداللهحسینیدانشیار دانشگاه خوارزمیJournal ArticleIn order for a person to be able to see the fate of all human beings, God has advised to travel to the extent that he says, "Qol Siroo fi al-Arze" the world is so big and human beings are so diverse that every human being is erased from the creation of the world., which both of these authors have taken advantage of for their writing. In terms of writing style, they also have differences. It seems that Bastani Parisi has made his text more beautiful and simple by using jokes, anecdotes, memories, poems and proverbs in his book, which basically makes the audience of his travelogue not tired of reading and More interested than following the travelogue. His main goal of choosing this style was to focus on the audience and embellish the dry and soulless realities of travel and its events and turn them into a more literary and attractive text for the audience. On the other hand, it seems that only Shadiyag spoke about some issues, such as the issue of women and hijab, the employment of numbers and figures, the precise and detailed description of architectures, the travelogue-like reporting style that makes his travelogue even more to be noticed by the audience. It seems that this difference in the ideology of these two writers goes back to their worldview, which issues are more valuable and less valuable for each of them.خداوند برای اینکه آدمی بتواند سرنوشت همه انسان‌ها را ببیند، توصیه به سفر فرموده است تا آنجا که می‌گوید «قل سیروا فی الأرض» دنیا آنقدر بزرگ و آدمیزاد آنقدر گونه‌گونه است که هر انسانی را محو آفرینش جهان میکند. در این پژوهش سعی شده با تکیه بر روش نقد ادبیات تطبیقی به شیوه مکتب آمریکایی، به مقایسه دو سفرنامه از احمد فارس شدیاق و محمد ابراهیم باستانی پاریزی بپردازیم. از نظر اسلوب نگارش نیز با هم تفاوت‌هایی دارند؛ به نظر می‌رسد باستانی پاریزی در کتاب خود با بهره گرفتن از شوخی، حکایت، خاطره، شعر و ضرب المثل متن خود را زیباتر و ساده تر کرده است که اصولا به کارگیری این سبک، باعث می شود مخاطب سفرنامه وی، از خواندن خسته نشود و شیفته تر از سفرنامه را دنبال کند. هدف اصلی وی از انتخاب این سبک، مخاطب محوری و تلطیف واقعیت های خشک و بی روح سفر و حوادث آن و تبدیل آنها به متنی ادبی تر و جذاب تر برای مخاطب بوده است. در مقابل به نظر می‌آید در مورد برخی موضوعات، فقط شدیاق است که سخن به میان آورده، مثل مسئله زنان و حجاب، استخدام اعداد و ارقام، وصف دقیق و با جزئیات معماری ها، سبک گزارش گونه سفرنامه که باعث میشود سفرنامه وی بیش از پیش مورد توجه مخاطبان قرار بگیرد. به نظر می رسد این تفاوت در ایدئولوژی این دو نویسنده به نوع جهان بینی آنان برمی گردد که هر کدام چه مسائل برایشان با ارزش‌تر و کم ارزش تر است.https://clrj.modares.ac.ir/article_6076_beb22abb9ec56c0cf7ec7d811dd91a56.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822A Comparative Study of the Manifestations of "Disorderly Language" in the Poetry of Reza Barahani and Wadih Sa'adeh Based on Linguistic Theoryبررسی تطبیقی جلوه های «زبان آشفتگی» در شعر رضا براهنی و ودیع سعاده بر پایه نظریه زبانیت731026077FAالههستاریپژوهشگر پسادکتری دانشگاه حکیم سبزواریحسینشمس آبادیدانشیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه حکیم سبزواریرفعتفیضیکارشناس ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه کوثر بجنوردJournal ArticleThe concept of linguistics is closely associated in contemporary literature with Reza Barahani and it comprises one of the most significant postmodern poetic movements. It emphasizes the importance of language over meaning and encapsulates poetry within the realm of language and linguistic forms. While this concept is linked to Barahani's name in terms of its foundations and poetic style, the principles and foundations of this theory can be traced in the postmodern poetry of other countries around the world. In Arabic poetry, the Lebanese modernist and surrealist poet Wadih Sa'adeh is a case worth investigating in this regard. The theoretical principles of the concept of linguistics were elucidated by Barahani, and the collection of poems "Khatab be Parvaneh-ha" (To the Butterflies) was composed and published by the poet under this theory. This article, using a descriptive-analytical method, aims to conduct a comparative study of the poems of Reza Barahani and the contemporary Lebanese poet Wadih Sa'adeh, relying on this theory, namely Barahani's theory of linguistics, to accurately and systematically explore the similarities and potential for critical analysis of the poems of a Lebanese poet with the concept of linguistics. This article has endeavored to uncover and reveal the extent of the two poets' attention to language and its formal, figurative, and purely linguistic features. The basis of the analysis is the American school ofجریان شعر زبان یا مقوله زبانیت که در ادبیات معاصر فارسی به اسم رضا براهنی شناخته میشود، یکی از مهمترین جریانهای شعری پستمدرن است که قائل به اهمیت و اولویت بخشیدن به زبان در قیاس با معنا است. این مقوله هرچند از جهت مبانی و سرایش اشعار با اسم براهنی پیوند یافته است، اما اصول و مبانی این نظریه در اشعار پستمدرنیستی دیگر کشورهای جهان قابل ردیابی است. در شعر عربی شاعر نوپرداز و سورئالیستی لبنانی، ودیعسعاده، از این نظر قابل بحث بررسی است. اصول نظری مقوله زبانیت توسط براهنی تبیین شده و مجموعه شعری خطاب به پروانهها در ذیل همین نظریه توسط شاعر سروده و منتشر شده است. این مقاله با روش توصیفی - تحلیلی در صدد است با تکیه بر همین نظریه، یعنی نظریه زبانیت براهنی، به مطالعه تطبیقی اشعار رضا براهنی و ودیع سعاده شاعر معاصر لبنانی بپردازد تا همسانی و قابلیت نقد و بررسی اشعار یک شاعر لبنانی با مقوله زبانیت به طور دقیق و نظاممند واکاوی شود. این مقاله کوشیده است میزان توجه دو شاعر به زبان و ویژگیهای فرمی و صوری و طرحها و جلوههای محض زبانی را کشف و آشکار سازد.https://clrj.modares.ac.ir/article_6077_58182b82110146887c02dbd78719e3d5.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822The effect of bitter lived experiences on the theme, tenderness of language and poetic imagesتأثیر تجربه‌های تلخ زیسته بر درون‌مایه، لطافت زبان و تصویرهای شعری با تأملی درکابوس‌‌نمایی‌های موجود در شعر شفیعی کدکنی و امل دنقل1031286078FAعلیسلیمیاستاد گروه زبان و ادبیات عرب، دانشگاه رازی0000-0002-8223-4470جبارآذرباردانشجوی دکتری زبان و ادبیات عرب، دانشگاه رازی، ایرانJournal ArticleSometimes the bitter events of life make the human soul, especially the tender soul of poets, who have extremely fragile emotions, so much that the beautiful phenomena and objects of nature, in their eyes and hearts, are completely lost. , it loses its color and takes on a nightmare-like shape. This research, using a descriptive-analytical method based on comparison, examines this approach in a sample of poems by two prominent contemporary poets, Shafii Kodkani and Amal Dangul, and tries to answer the question of how the nightmare appeared in the poetry of these two poets. found and what effect did it have on their language and poetic images.The findings of the research show that in the poems of these two concerned contemporary poets, there are many scary poetic nightmares and in many times, the unfortunate events of life force the poet to choose a harsh and Roughness and, as a result, playing songs that are inconsistent with the inherent tenderness of the poem, in this sample of poems, the cruelty and bitterness of the events have made the poet's feeling so weak that the pleasant description of the beautiful phenomena of nature and The tenderness of life, which is an inherent characteristic of poetry, has given its place to the description of heartbreaking events, and after that, the tenderness of language and poetic imagination has undergone a kind of fundamental metamorphosis.اهی رخدادهای تلخ زندگی، روح انسان و به ویژه روح لطیف شاعران را که عاطفهای به شدت شکننده دارند، به اندازهای مکدر میکند که پدیدهها و اشیای زیبای طبیعت، در چشم و دل آنها به کلی، رنگ می- بازد و شکلی کابوسگونه به خود میگیرد. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی مبتنی بر مقایسه، این رویکرد را در نمونه اشعاری، از دو شاعر برجسته معاصر، شفیعی کدکنی و امل دنقل بررسی نموده و کوشیده به این پرسش، پاسخ گوید که کابوسگونگی در شعر این دو شاعر، چگونه نمود پیدا کرده و چه تأثیری بر زبان و تصویرهای شعری آنها گذاشته است. یافتههای پژوهش نشان میدهدکه در شعر این دو شاعر دغدغهمند معاصر، کابوسهای شعری ترسناک بسیاری یافت میشود و در بسیاری از اوقات، رخدادهای ناگوار زندگی، شاعر را مجبور به انتخاب درونمایهای خشن و زمخت و به تبع آن، نواختن نغمه- هایی ناهمسو با لطافت ذاتی شعر سوق داده است در این نمونه اشعار، بیرحمی و تلخی حوادث، احساس شاعر را به گونهای ناگوار ساخته که وصف دلپذیر پدیدههای زیبای طبیعت و لطافت زندگی که ویژگی اتی شعر است، جای خود را به توصیف رخدادهای دلخراش داده و در پی آن، لطافت زبان و خیال شاعرانه، دستخوش یک نوع دگردیسی بنیانی شده است.https://clrj.modares.ac.ir/article_6078_5f8a7deb15235a128fcd99ad6bfde11e.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822Thematic Similarity or Influence Study: Sa'di and Boccaccio«اسب تازی نهاد» سعدی و «باز شکاری» بوکاچو؛ توارد و تشابه یا تأثیر و تأثر؟1291576079FAمصطفیحسینیاستادیار گروه ادبیات انگلیسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانمصطفیحسینیاستادیار گروه ادبیات انگلیسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانJournal ArticleThematic Similarity or Influence Study: Sa'di and Boccaccio
The study of thematic similarities and influence of authors on each other is necessary because it helps us to understand their works much better. This paper, through the prism of comparative folklore, deals with thematic similarities between a poem from Sa’di and a story from Boccaccio, and answers the following questions: Can we consider the thematic similarity between Sa’di’s “The Arab Horse” and Boccaccio’s “The Falcon of Federigo” as an example of similarity or influence studies? Can it be regarded as an example of “International Tales”? Is it possible that they have a common source? Because of the historical-geographical closeness and the nexus of transmission (such as the Crusades, medieval Spain, or trade with the Levantine countries) Sa’di’s “The Arab Horse” and Boccaccio’s “The Falcon of Federigo”, unlike thematic similarities, can be regarded as an example of influence studies. Also, it cannot be regarded a kind of direct adaptation. In addition, Boccaccio’s familiarity with Sa’di’s poem, and even Ufi’s anecdote, is impossible. The two stories, possibly, are two different narratives of a “tale type” because they share great similarities in themes and the order of the events, so they may have one common source. In all possibilities, an original Arab oral or written narrative of the story went to Europe by Crusaders or through the Latin, as a lingua franca, and finally influenced Boccaccio.بررسی تشابه مضمونی و تأثیر و تأثر شاعران و نویسندگان از/ بر یکدیگر ضرورت دارد چرا که به درک بهتر آثار آنان کمک میکند. این پژوهش، از رهگذر فولکلور تطبیقی، به بررسی مشابهت مضمونی شعری از سعدی و داستانی از بوکاچو میپردازد و به پرسشهای زیر پاسخ میدهد: آیا مشابهت مضمونی میان شعر «اسب تازینهاد» سعدی و داستان «باز شکاری» از مقولۀ توارد و تشابه است، یا از مقولۀ تأثیر و تأثر؟ آیا این تشابه مضمونی از مقولۀ «قصههای سرگردان» یا «قصههای بینالمللی» است؟ آیا احتمال دارد هر دو از یک منبع مشترک متأثر باشند؟ به علت وجود قرب تاریخی ـ جغرافیایی، و وجود وسایل و طرق مشخص نقل و انتقال (مانند جنگهای صلیبی، اسپانیای سدههای میانه، و تجارت با کشورهای خاور نزدیک) حکایت «اسب تازینهاد» سعدی و داستان «باز شکاری» بوکاچو بر خلاف مشابهت مضمونی نه از مقولۀ توارد و تشابه بل از مقولۀ تأثیر و تأثر است و تصور اخذ و اقتباس مستقیم این دو داستان از یکدیگر بعید و آشنایی بوکاچو با داستان سعدی و حتی عوفی، مقدم بر سعدی، نامحتمل است. به علاوه، به خاطر شباهتهای زیاد در جزئیات، در مشابهت مایگانی و در ترتیب و توالی دو داستان، شاید بتوان دو داستان را دو روایت از یک نوع داستان دانست که هر دو داستان از یک اصل منشعب شدهاند. به احتمال زیاد روایت شفاهی یا کتبی اصل عربی این داستان به وسیله صلیبی‌ها و از رهگذر زبان لاتین به عنوان زبان میانجی به اروپا راه یافته و بوکاچو از آن متأثر شده استhttps://clrj.modares.ac.ir/article_6079_b1b20d09041289e6c3fbb81850c5da54.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236612220240822A comparative study of the manifestations of religious heritage in the poetry of Qeysar Aminpour and Fayiz Khaddurبررسی تطبیقی جلوههای میراث دینی در شعر قیصر امین پور و فایز خضور1591876080FAمهدیفرحانیاستادبار دانشگاه ولایت ایرانشهر -گروه عربی دانشکده علوم انسانیJournal ArticleAbstract
The American school of comparative literature provides a good opportunity to examine the literary works of different nations. War is a theme that Iranian and Palestinian writers have reflected in their works. This research examines the signs of religious heritage in the poetry of two resistance poets, Qeysar Aminpour and Fayiz Khaddur. These two poets, with the purpose of education and encouraging the people to fight against the enemy, have adapted stories from the Qur'an in their poems and have also used religious and historical characteristics. They have tried in this way to portray the sad state of society in Iran and Palestine during the time of the rulers. But Qeysar Aminpour, by portraying social events during the war, wanted to invite the youth to liberate the occupied parts of Iran. Also, both poets have depicted the ruins, destruction, and killings and emphasised the inevitable victory of the oppressed over the oppressors.مکتب امریکایی ادبیات تطبیقی ،امکان خوبی برای بررسی آثار ادبی ملل گوناگون فراهم می سازد.جنگ درون مایه ای است که ادیبان ایران و فلسطین به باز تاب آن در آثار خویش پرداخته اند. این پژوهش به بررسی نشانههای میراث دینی در شعر دو شاعر مقاومت، قیصر امین پور و فایز خضور میپردازد. این دو با هدف تربیتی و برانگیختن همت مردم برای مبارزه با دشمن، در اشعارشان، اقتباسهایی از داستانهای قرآن داشتهاند و از شخصیتهای دینی و تاریخی نیز بهره گرفتهاند و کوشیدهاند از این طریق وضعیت غم‌انگیز جامعه ایران و فلسطین در زمان حاکمان را به تصویر بکشند، اما قیصر امین پور از طریق به تصویر کشیدن وقایع اجتماعی در زمان جنگ، در صدد دعوت جوانان به آزاد سازی بخش های اشغال شده کشور بود. همچنین هر دو شاعر به تصویر خرابیها، ویرانیهاو کشتارو تأکید بر پیروزی حتمی مظلومان بر ظالمان پرداختهاند.https://clrj.modares.ac.ir/article_6080_940392f5f32a7ade1cc201767cf83e31.pdf