دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 Comparative study of the use of metaphor as a literary technique in the special architecture of the nineteenth and twentieth century مطالعه تطبیقی بهره‌گیری از استعاره به‌مثابه تکنیک ادبیدر آثار شاخص معماری قرن نوزدهم و بیستم 1 29 5957 FA مریم نوری دکترای معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی Journal Article Modern architecture is generally tied to the concept of abstraction. This means that, contrary to the metaphorical spirit of architecture in the earlier ages, it is less possible to find meaning and signification in modern forms. This is while the architectural form has been historically met by expressing the metaphorical notions of symbolic systems such as culture, nature, history, and so on. However, since metaphor is mixed with language and thinking in its general sense, one can ask the question: "Can the works of the pioneers of modern architecture identify the forms of metaphor?" In order to answer this question, first, the definition of metaphor and its functions in the fields of literature, philosophy and art have been discussed. Then, by categorizing a variety of metaphors in architecture into tangible and intangible forms, the comparative study of a number of outstanding nineteenth-century architectural works as well as the works of modern architecture of the twenty-first century is based on the tangible or intangible metaphor of the metaphor. In this way, the result of this study shows that, although within a century, modern architecture has turned its back on abstraction with its separation of history, this abstraction has focused on the elimination of metaphorical manifestations, and the footprint of intangible metaphors can be found in the the pioneers of modern architecture in the twentieth century. به‌طور معمول معماری مدرن با مفهوم انتزاع گره ‌خورده است. این بدان معناست که برخلاف روح استعاری حاکم بر معماری در اعصار پیشین، کمتر می‌توان از معناگرایی و نشانه‌پردازی در فرمهای مدرن سراغ گرفت. این درحالی است که فرم معماری به‌صورت تاریخی با بیان استعاری نظام‌های نمادینی همچون فرهنگ، طبیعت و تاریخ معنامند می‌شده است. با این ‌حال، از آنجایی‌ که استعاره با زبان و تفکر در معنای عام آن آمیخته است، می‌توان این پرسش را طرح کرد که «آیا می‌توان در آثار پیش‌گامان معماری مدرن، صورت‌هایی از استعاره را شناسایی کرد؟». به‌منظور پاسخ به این پرسش، ابتدا مفهوم استعاره تعریف و کارکردهای آن در حوزه‌های ادبیات، فلسفه و هنر بررسی ‌شده است. سپس با گونه‌بندی انواع استعاره در معماری به دو شکل محسوس و نامحسوس، به مطالعه تطبیقی تعدادی از آثار برجسته معماری قرن نوزدهم و همچنین آثار معماری مدرن قرن بیستم، برمبنای محسوس یا نامحسوس بودن استعاره، پرداخته ‌شده است. نتیجه این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه به فاصله یک قرن، معماری مدرن با جداسازی خود از تاریخ به انتزاع روی آورده، این انتزاع متمرکز بر حذف جلوه‌های استعاری محسوس بوده است و ردِ پای استعاره‌های نامحسوس را می‌توان در آثار پیش‌گامان معماری مدرن در قرن بیستم مشاهده کرد.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5957_d5eca8dc3820cad9fe56a3bafda65ca1.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 The Study of Tragic Elements in Siavash and Forod Stories عناصر تراژیک در داستان‌های سیاوش و فرودِ شاهنامه 30 51 5958 FA مهسا سادات نهضت اخلاق آزاد دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان علی محمد شاه سنی استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان جواد فیروزی استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران Journal Article Tragedy, in its original Greek format, was in the form of a play to be performed on the stage. Aristotle was among the first people to argue about tragedy in a precise and technical way in the book called “poetry technique” and considered it as a type of poetry so that it is an imitation of people’s conduct and represents them better than the way they are. Moreover, Aristotle gave an adequate explanation for tragedy performance style, scene features, and actors. Some tragedies were created in Ancient Rome with a purpose rather than play on the stage. Therefore, in Medieval and the Renaissance, the element of being dramatic, was not considered as the main factor regarding the study of tragic artwork. Moreover, in contemporary era, the features of tragedy is searchable in novels and poetry.Shahname, written by Ferdowsi, an epic poetry, consists of some tales that can be taken into account as tragedy. A heroic story which ends in catastrophe, engages the human mind with philosophical subjects, brings leniency to the heart and purifies the soul. The authors intend to search for the key elements of Greek tragedy in two tragic stories, Shahname by Ferdowsi, Siyavash and Foroud. The results of the study indicates that these two stories are not fine examples of Greek tragedy and the main factor for differentiation is the narrative style of Shahname which does not match Greek tragedy تراژدی در شکل اصیل یونانی خود، به‌صورت نمایش روی صحنه اجرا میشد. ارسطو از نخستین کسانی بود که درباره تراژدی در کتاب فن شعر به‌طور فنی و دقیق بحث کرد و آن را از انواع شعر دانست؛ به‌شکلی که تقلید کردارهای مردم باشد و آنها را از آنچه هستند، برتر نشان بدهد. همچنین ارسطو درباره ویژگیهای صحنه و بازیگران تراژدی توضیحات کاملی داد. در روم باستان، تراژدیهایی خلق شد که صرفاً برای اجرا روی صحنه نوشته نشده بود. به همین ترتیب، در دوران قرون‌وسطی و رنسانس، «نمایشی بودن» اصلی‌ترین عنصر در بررسی آثار تراژیک شمرده نمی‌شد؛ تا جایی که در دوران معاصر، ویژگیهای تراژدی در رمانها و منظومههای شعر نیز قابل بررسی است. شاهنامهی فردوسی ـ اثر منظوم حماسی ـ دارای داستانهایی است که میتوان آن‌ها را تراژدی نامید؛ داستانهایی که قهرمانانی دارد، به فاجعه ختم میشود، ذهن انسان را درگیر موضوع فلسفه زندگی میکند، رقت قلب میآورد و باعث پالایش روح میشود. مؤلفان این مقاله برآن‌اند تا به جست‌وجوی عناصر کلیدی تراژدی یونانی در دو داستان تراژیک شاهنامهی فردوسی یعنی داستان سیاوش و فرود بپردازند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بهرهگیری از مطالعات تطبیقی صورت گرفته است. نتایج تحقیق نشان میدهد این دو داستان مصداق کامل تراژدی یونانی نیستند و در این راستا مهمترین وجه افتراق، شکل روایی داستانهای شاهنامه است که با شکل نمایشی تراژدی یونانی هماهنگ نیست. اما به‌لحاظ ویژگیهای محتوایی، این دو داستان در بسیاری از موارد با عناصر کلیدی تراژدی، در نوع یونانی خود، همپوشانی دارند؛ از این رو میتوان این دو داستان را تراژدی دانست.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5958_8fdd149fcaa7058caccc9c4ad5b0d89a.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 Definition of "Rend" and "Rend-goonegyâ from perspective of "Ghazaliat of Hafez" in âThree Puppet Playsâ of Bahram Beyzai مفهوم رند و رندگونگی از منظر غزلیات حافظ در سه نمایش‌نامه عروسکی بهرام بیضایی 52 69 5959 FA نیلوفر زارع دانشجوی دکتری مطالعات تئاتر، دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا فرشاد فرشته حکمت عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دپارتمان نمایش Journal Article The word "Rend" has been used in Persian language from long times ago and it has many positive and negative meanings in old literature.Hafez, contradictory to most of his antecedent poets, does not have a shallow and negative assessment of "Rend” and in contrary, he announces them as anti-hypocrite, perplexed, rebellious and truth-seekers who generated several individual and social revolutions in a hard unsociable way .Many Hafez researchers see this concept as his most important intellectual achievement. Based onthe result of these features, we can indicate activism of "Rend" as a theatrical character. Bahram Beyzaei (a play writer whose attention to ancient literature can't be denied) is a fitting choice for following this concept, as it maybe the heroic and revolutionist morale of his work in association to myth and ancient patterns confirms enigmatic, rebellious and frenzy nature of his characters. In this article, in addition to indicating aspects of "Rend" and "Rend-goonegy" in "Ghazaliat of Hafez" and discovering the essence of this concept, it will be analyzed in “Three Puppet Plays” of Bahram Beyzai. رند در زبان پارسی از دیرباز به‌کار رفته و حامل معانی مثبت و منفی بیشماری در آثار کهن بوده است. حافظ، برخلاف اکثر پیشینیان خود، نگرشی سطحی و منفی به رندان ندارد و برعکس آنها را ریاستیز، عصیانی و حقیقتجو معرفی میکند که در راهی دشوار و عوامگریز، مولِد انقلابهای فردی و اجتماعی مختلفی بودهاند؛ به طوری که حافظپژوهان بسیاری این مفهوم را مهمترین دستاورد فکری حافظ دانستهاند. از برآیند این خصایص نیز می‌توان به کُنشگری رندان به‌مثابه شخصیت نمایشی اشاره کرد. بهرام بیضایی (نمایش‌نامهنویسی که توجه بیشائبه او به آثار کهن انکارناشدنی است) گزینه مناسبی برای پیگیری این مفهوم است؛ چه بسا که روحیه قهرمانی و انقلابی موجود در آثار او در پیوند با اسطوره و کهنالگوها بر جنبهها و خصلتهای رازآمیز، عصیانی و شوریدگی شخصیتهایش صحه میگذارد. نگارندگان برای اثبات هویت وجودی شخصیت رند (که به‌واسطه ویژگیهایش نمایشی است) برآن هستند تا با نگاهی نو، دستاورد شعری حافظ را مورد پژوهش قرار داده و با توجه به اهمیت شخصیتپردازی در ادبیات نمایشی در راستای ادبیات تطبیقی، به بسط شخصیت رند در شعر و نمایش بپردازند. بنابراین ضمن برشمردن ویژگی‌های رندی و رندگونگی در غزلیات حافظ و پی بردن به اصل این مفهوم، انواع تقسیم‌بندی شخصیت دراماتیک نشان داده و پس از آن به تطبیق خصایص رند حافظ با ویژگی‌های یک شخصیت نمایشی پرداخته شده و از حاصل این رهیافت سه نمایش‌نامه عروسکی بیضایی مورد تحلیل قرار گرفته است.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5959_010e406df2463597c58286a93f8b3160.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 The Psychological Critique of Lohrasbi and Goshtasb Stoies in Ferdowsi's Shahnameh and Achilles and Agamemnon in Homer's Iliad نقد روان‌شناختی داستان لهراسب و گشتاسب در شاهنامه‌ی فردوسی و آخیلوس و آگاممنون در ایلیاد هومر 70 90 5960 FA یوسف علی بیرانوند دکترای تخصصی زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان؛ دبیر زبان و ادبیات فارسی قاسم صحرائی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان علی حیدری استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان محمدرضا حسنی جلیلیان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان Journal Article Social psychology examines the social behavior of individuals against individuals and groups. Social psychology are discussed issues such as social relationships, conflict, and negotiation. The study and analysis of the story of Lohrasb and Goshtasb in Ferdowsi's Shahnam and the story of Achilles and Agamemnon in Iliad Homer provide a better understanding of these two stories in terms of social psychology. We have tried to compare the two stories descriptive analysis method, with a focus on behavior of Achilles and Goshtasb in coping with Agamemnon and Lohrasb, and study the causes of hostility, the similar behaviors and the consequences of hostility. Finally, we achieved the responses: Causes of enemity have been egoism of conflict sides, breaking pride of Achilles and Goshtasb and ignoring their needs in both stories. Goshtasb and Achilles have frustration for their opposite disrespect. They have tried to compensate their frustration by aggression, adaptive behavior, proving of themselves and negotiation leave. Enemy outcomes have been also very bad for Goshtasb and Achilles. So that Goshtasb accepted commander of the Roman army- enemy of Iran- to fight Iran and Achilles began the war with the Trojans through his mother, and he did not participate in it, so that the Achaemenians would fail. روان‌شناسی اجتماعی به بررسی رفتار اجتماعی فرد در میان افراد و گروهها میپردازد. در روان‌شناسی اجتماعی، موضوعاتی مانند روابط اجتماعی، تعارض و مذاکره برای حل تعارض مطرح میشود. بررسی و تحلیل داستان لهراسب و گشتاسب در شاهنامه‌ی فردوسی و داستان آخیلوس و آگاممنون در ایلیاد هومر از دیدگاه روان‌شناسی اجتماعی، فهم بهتری از این دو داستان ارائه میکند. در این پژوهش، کوشش شده است با روش توصیفی ـ‌ تحلیلی و با تمرکز بر مباحث روان‌شناسی اجتماعی، رفتار آخیلوس و گشتاسب دربرابر آگاممنون و لهراسب مورد تطبیق و تحلیل قرار گیرد و علتهای دشمنی، رفتارهای مشابه و پیامدهای دشمنی آن‌ها بررسی شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد علتهای دشمنی در هر دو داستان، خودخواهی طرفین دشمنی، شکستن غرور آخیلوس و گشتاسب و نادیده گرفتن نیازهای آنان بوده است. گشتاسب و آخیلوس دربرابر بیاحترامی طرف مقابل دچار ناکامی شدند و تلاش کردند با پرخاشگری، رفتار انطباقی، اثبات خود و ترک مذاکره ناکامی خود را جبران کنند. همچنین پیامد دشمنی برای گشتاسب و آخیلوس بسیار سنگین بوده است؛ به‌طوری که گشتاسب فرماندهی سپاه روم ـ دشمن ایران ـ را برای جنگ با ایران برعهده گرفت و آخیلوس به‌واسطۀ مادرش جنگ با ترواییان را شعلهور کرد و خود در آن شرکت نکرد تا آخاییان شکست بخورند.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5960_233f1dd0f3f537bcb7a338ea74d63483.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 A comparative Study of The Pilgrim's Progress and Hosn-o-Del بررسی تطبیقی قصه تمثیلی حُسن و دل و سفر زائر 91 111 5961 FA حسن حیدری دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اراک مسعود کشاورز استادیار زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه اراک Journal Article This paper is a comparative study of two allegorical stories. The Pilgrim's Progress by John Bunyan and Hosn-o-Del (Beauty and Heart) by Sibak Neishaboori are the Western and the Eastern stories in which characterization is done on the basis of human characteristics andsome parts of the human body.Based on a morphological characterization ,the characters are divided into two groups of helpers and opponents. In Bunyan's book ,Patience, Sagacity,Charity, Hopeful, Prudence, and Faithful and in Neishaboori's book Sight, Imagination, Patience, and Faithful are examples of the helpers.Opponents in The Pilgrim's Progress include Obstinate, Sloth, Formalist, Hypocrise,Mistrust and Pagan. In Hosn-o-Del lthey include Zargh,Raghib, Ghamzeh Jadoo,Naz and zolf.There are also helper and opponent places in these two books. موضوع این مقاله بررسی تطبیقی دو قصه تمثیلی حُسن و دل نوشته سیبک نیشابوری و سفر زائر اثر جان بن‌یان است. از مهم‌ترین وجوه مشترک این دو قصه، شخصیت‌پردازی براساس صفات و ویژگی‌های انسانی و اعضای جسم آدمی است. این نوع شخصیت‌پردازی اگرچه نادر است، در زبان فارسی و انگلیسی نمونه دارد. وجه دیگر شباهت، حضور شخصیت‌های همنام و همانند در دو داستان است. تعداد شخصیت‌های هر دو داستان متنوع و متعدد است که از آن میان شخصیت‌هایی که قابلیت تطبیق دارند، انتخاب شده‌اند. سپس به شخصیت‌ها و مکان‌های یاریگر و شخصیت‌ها و مکان‌های مانع تقسیم شده‌اند. شخصیت‌های یاریگر در رسیدن سالک یا زائر به مقصد نقش دارند و شخصیت‌های مانع سد راه می‌شوند. شخصیت اصلی سفر زائر کریستین است که شخصیت‌هایی همچون صبر، بصیرت، سخاوت، نجابت، تدبیر، صداقت و معرفت او را همراهی می‌کنند. شخصیت‌های اصلی نمونه فارسی، حُسن و دل هستند که شخصیت‌هایی مانند نظر، خیال، صبر، دل، عشق، وفا و تبسم به کمک آن‌ها می‌شتابند. ازجمله شخصیت‌های مانع در سفر زائر، خودرأی کاهل، ظاهرپرست، ریاکار و بدگمان، و در حُسن و دل، زرق، رقیب، غمزه جادو، ناز و زلف هستند. از وجوه تفاوت این دو داستان نیز، هدف، سبک بیان، تلمیحات و اشارات و درجه واقع‌نمایی و انتزاع قابل ذکر است.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5961_094366eaa7a4b5d7f9ed227f212b3649.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 A Comparative study of World Worker Literature on "Zola's Germinal" and "Darvishian's Salhaye Abri" بررسی تطبیقی ادبیات کارگری از خلال رمان ژرمینال اثر زولا و سال های ابری اثر درویشیان 112 138 5962 FA محمد رضا فارسیان دانشیار زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه فردوسی مشهد الهام علیزاده دانشجوی دکتری آموزش زبان فرانسه، دانشگاه تربیت مدرس Journal Article Workers are the basis of every society because that is their efforts which push every society forward. This social class, which makes up a large proportion of the population in every country, has always been faced with a lot of livelihood, legal and social problems. In every periods of the history, we are witnessing the protest of a number of workers against their hard conditions. The most important workers movement around the world is the one occurred in French Revolution of 1848 which leads to the Formation of the First Government of the Labor Commune in 1871 in Paris, then another revolution of the same manner in 1917 in Russia. Such revolutions realized in the literature of the countries. Realistic writers who were interested in workers' problems have tried to reflect such events. Emil Zola was the greatest writer who reacted effectively in his Germinal work and affected the literature of other countries. In Iran, Ali Ashraf Darvishan reacted on workers movements by creating Salhaye Abri. In the present paper, the researcher is trying to investigate The genre of labor literature as a component of the whole literature in order to put light on the effect of such workers movements on literature. Additionally, in this paper, it is revealed what aspects of such movements have been attended in Iran and French's great writers, namely Emil Zola and Ali Ashraf Darvishian. کارگران بخش عظیمی از جامعه کار، صنعت و تولید را تشکیل میدهند و به کمک نیروی کار آن‌ها چرخ اقتصاد و صنعت میچرخد. این طبقه باوجود داشتن ساعت کاری زیاد، حقوق کمتری در مقایسه با سایر قشرهای جامعه دارند. مشکلات معیشتی، حقوقی و اجتماعی آن‌ها باعث رقم خوردن اعتراض کارگران به شرایط سخت زندگی شده است. با رخداد انقلاب صنعتی، جوامع شاهد اعتراض کارگران به شرایط سخت زندگی‌شان هستند. از مهم‌ترین جنبشهای پرولتاری، هنگام انقلاب ژوئن 1848م پاریس رخ داد که درنهایت به تشکیل اولین حکومت کمون کارگری سال 1871م پاریس انجامید و سپس جنبشهایی همزمان با انقلاب اکتبر 1917م روسیه سربرآورد. این جنبشها در ادبیات کشورها نیز نمود یافته است و نویسندگان واقعگرا که به مسائل طبقه کارگر علاقه‌مند بودند، به انعکاس این وقایع پرداختهاند. در اروپا، امیل زولا از بزرگترین نویسندگانی بود که در رمان ژرمینال زندگی کارگران معدن را موضوع اثر خود قرار داد. در ایران نیز، علیاشرف درویشیان در سالهای ابری زندگی کارگری را توصیف کرد. این تحقیق میکوشد تا با بررسی ادبیات کارگری به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از ادبیات اجتماعی، انعکاس جنبشهای کارگری را در رمان فرانسه و فارسی از خلال ژرمینال و سالهای ابری روشن کند و دریابد کدام یک از مؤلفه‌های اجتماعی این اعتراضها و جنبشها در جامعه ایران و فرانسه مشترک است. مطالعه مهمترین جنبشهای پرولتاری جهان و نقش آن در خلق اعتراضات در فرانسه و ایران، بررسی دو اثر یادشده را از طریق مؤلفه‌های زندگی و کار کارگری ممکن ساخت و این نتیجه را به‌دست داد که هدف مشترک دو نویسنده پرداختن به دغدغههای معیشتی و حقوقی قشر کارگر و رهایی آن‌ها از دردهای مشترک است. امید نه نقطه آغاز، بلکه نقطه پایان شرایط اسفبار این قشر در دو ادبیات است.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5962_baeabb8ff01160eec0b5db7da2805f57.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 A Comparative Study of Critical Realism in the stories of Mostafa Lotfi Manflouti and Mohammad Ali Jamalzadeh بررسی تطبیقی رئالیسم انتقادی در داستان های مصطفی لطفی منفلوطی و محمدعلی جمالزاده 139 161 5963 FA کبری مرادی دکترای زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی طیبه سیفی دکترای زبان و ادبیات عرب، عضو هیئت علمی دانشگاه شهیدبهشتی Journal Article Realism is the real expression of life. The writer of realism does not adequately observe the image of observation; it also always considers factors and social conditions. In author's critical realism, he criticizes human relations and the environment and human and society in a system.Moustafa Lotfi and Mohammad Ali Jamalzadeh are of contemporary writers which the reflection of the out facts of the life are so bright in their essays. Jamalzadeh, the contemporary Persian writer has important essays affected by critical realistic thinking and stated the facts in his own essays. Dialect of Jamalzadeh is so simple and sometimes colloquial in his own stories. The style of his view and his analyze and his realizations from social affairs are often repetitive and the repetitions of the topics sometimes cause his stories become stereotype. رئالیسم بیان واقعی زندگی است و نویسنده رئالیسم به تصویر مشاهدات بسنده نمیکند؛ بلکه همواره عوامل و شرایط اجتماعی را درنظر میگیرد. در رئالیسم انتقادی، نویسنده به انتقاد از روابط انسان و محیط از یک‏ سو و انسان و جامعه از سوی دیگر در یک نظام همت میگمارد. منفلوطی و ‏جمالزاده دو نویسنده شهیر معاصر هستند که بازتاب واقعیتهای خارجی زندگی در بسیاری از نوشتههای آنان مشهود است. جمالزاده در آثار مهمی، تحت تأثیر اندیشه رئالیسم انتقادی، واقعیات و عینیات جامعه را بیان کرده است. وی در داستانهایش با زبانی ساده و گاه محاوره‏ای به بازنمایی جزئیات مشکلات طبقات متوسط و بالاتر از آن و تشریح مسائل زندگی و اوضاع فرهنگی و اجتماعی روی آورده است. منفلوطی نیز در داستانهای خود با زبانی ساده و روان، واقعیتهای پیرامونش را به سبک رئالیستی و با نگاهی انتقادی بیان کرده و تصویرگر تضادهای اجتماعی جامعه آن روز مصر شده است. بر این اساس، مقاله حاضر برآن است تا با روش توصیفی ـ تحلیلی، بازتاب رئالیسم انتقادی را در داستانهای این دو نویسنده، با محوریت شخصیت و پی‌رنگ، مورد بررسی قرار دهد. منفلوطی و جمالزاده هر دو در داستانهای خود، شخصیتهای تیپیک را برای انتقاد از جامعه انتخاب کرده‌اند؛ با این تفاوت که تیپهای شخصیتی داستانهای منفلوطی بیشتر از طبقه فقیر و پایین و متوسط جامعه و تیپ‌های شخصیتی داستانهای جمالزاده اغلب از طبقه متوسط و بالاتر هستند. زبان منفلوطی در پرداختن به واقعیات عصر همراه با آه و ناله، شکایت و گاه نصیحتگری است و زبان جمالزاده تندو تیز، نیش‌دار، گزنده و گاه تمسخرآمیز.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5963_680390c55bbd9ce416d1d69a9ab4760d.pdf

دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 7 4 2019 11 22 Comparative Study of the Concept of Freedom in Mowlana's Thought and the School of Humanism بررسی تطبیقی مفهوم آزادی در اندیشۀ مولانا و مکتب اومانیسم 162 200 5964 FA محمد بهنام فر عضو هییت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بیرجند حسن روشان دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بیرجند Journal Article The aim of this paper is to compare the concept of freedom from the point of view of Mowlana and the school of humanism. Both Mowlana and the theorists of the humanism school have a special vision about human freedom, but with different intellectual and social origins, their definition of freedom and the path to freedom is different, and sometimes they share points. The results of this research, which have been conducted in a descriptive and analytical way, indicate that Mowlana views the issue from a religious perspective and has a mystical view of freedom, and considers the best kind of freedom to be God's bondage and freedom from the attachments of internal prisons. Of course, social dimensions have also been noted. From the point of view of the mystics, including Mowlana, to mankind, there is no external freedom, unless he achieves internal freedom. humanists ,who have a human_oriented look, believe that human freedom is achieved in nature by himself, not through super powers. Humanists believe in the unconditional freedom of humans in the intellectual, political, personal and artistic scopes, and do not accept anything as a barrier to this. هدف مقالۀ حاضر بررسی تطبیقی مفهوم «آزادی» از دیدگاه مولانا و مکتب اومانیسم است. هم مولوی و هم نظریه‌پردازان مکتب اومانیسم به آزادی نگاهی ویژه‌ دارند؛ ولی با توجه به خاستگاه متفاوت فکری و اجتماعی، تعریف آنان از آزادی و راه رسیدن بدان متفاوت است؛ هرچند که گاهی نقاط مشترکی هم دارند. بنابر تحقیق حاضر که به‌شیوۀ توصیفی ـ تحقیقی و تحلیل محتوا انجام شده است، مولوی از منظر دینی و نگاه عرفانی به آزادی می‌نگرد و بهترین نوع آزادی را بندگی خداوند و حریت و رها شدن از تعلقات زندان‌های درونی می‌داند؛ البته به ابعاد اجتماعی آن نیز توجه می‌کند. از نگاه عرفا و ازجمله مولانا، تا انسان به آزادی درونی نرسد، به آزادی بیرونی هم دست نخواهد یافت. اومانیست‌‌ها با نگاه انسان‌مدارانۀ خود معتقدند آزادی انسان در طبیعت و توسط خود او به‌دست می‌آید، نه از طریق قدرتی مافوق یا ماورائی. آنان به آزادی بی‌قیدوشرط انسان در حوزه‌های فکری، سیاسی، شخصی و بیان اعتقاد دارند و هیچ‌ مانعی برای آن قبول ندارند.

https://clrj.modares.ac.ir/article_5964_c67ba7c4c5c0cd4cc3e3a7146fe5c015.pdf