دانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522Blocked Liminality: A Comparative Analysis of Two Liminal Female Figures in Iranian and Japanese Folklore Based on Van Gennep’s Three-Stage Modelانسداد در آستانه: تحلیل تطبیقی دو قهرمان زن آستانهای در قصههای عامۀ ایران و ژاپن با تکیه بر الگوی سهمرحلهای ونجنپ28725FAمریمحیدریعضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.0000-0001-8563-3410Journal Article20260210In folklore, there exist heroes who stand on the boundary between two opposing realms (death/life, human/supernatural, nature/culture) and play a decisive role in advancing the narrative and testing the hero. This article analyzes two such "liminal women": the "Weaver Fairy" in the Iranian Folklore Eternal Life and "Yuki-Onna" (Snow Woman) in Japanese folklore. The aim of the study is to identify the pattern of functions of these heroes within the structure of rites of passage. The research method is descriptive-analytical and comparative, based on van Gennep's three-stage model and its extension by Victor Turner. The findings show that although the structure of these tales follows the classical pattern of passage, the two female heroes do not achieve full reintegration and remain in a state of suspension. Furthermore, the comparative analysis reveals that the two liminal women exhibit differences in their passage stages due to differences in the cosmology of the two cultures. The "Weaver Fairy," given the Iranian tradition (Zoroastrian-Islamic), which considers the entry of supernatural beings into the human world as exceptional and forbidden, is condemned to rejection and marginalization. Possessing "epistemic agency" (preserving the hidden knowledge of immortality) and avoiding the performance of feminine roles, she strives to maintain her authority, but ultimately falls victim to structural violence and is abducted and eliminated. In contrast, "Yuki-Onna," within the Japanese tradition (Shinto-Buddhism), where the boundary between human and supernatural has always been fluid and permeable, actively enters the human world by exercising "performative agency" and ultimately leaves it voluntarily.در قصههای عامه قهرمانانی یافت می شوند که در مرز میان دو قلمرو متقابل (مرگ/زندگی، انسان/ماوراء، طبیعت/فرهنگ) ایستادهاند و نقشی تعیینکننده در پیشبرد روایت و آزمودن قهرمان ایفا میکنند. این مقاله به تحلیل دو تن از این «زنان آستانه-ای» میپردازد: «پری بافنده» در افسانۀ ایرانی «عمر جاویدان» و «یوکیاونّا» (زن برفی) در روایتهای عامۀ ژاپنی. هدف پژوهش شناسایی الگوی خویشکاری این قهرمانان در ساختار آیینهای گذار است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و تطبیقی بر پایۀ الگوی سه مرحلهای ونجنپ و بسط آن توسط ویکتور ترنر است. یافتهها نشان میدهند که اگرچه ساختار این قصهها از الگوی کلاسیک گذار پیروی میکند، دو قهرمان زن به مرحلۀ بازپیوست کامل راه نمییابند و در وضعیت تعلیق باقی میمانند. همچنین بررسی تطبیقی نشان میدهد دو زن آستانهای به دلیل تفاوت در کیهانشناسی فرهنگ دو کشور، مغایرتهایی در مراحل گذار دارند؛ «پری بافنده» با نظر به سنت ایرانی (زردشتی- اسلامی) که ورود موجودات ماورائی به جهان انسانی را استثنایی و ممنوع تلقی میکند، محکوم به طرد شدن و حاشیهنشینی است. او با «عاملیت معرفتی» (حفظ دانش نهان جاودانگی) و گریز از ایفای نقشهای زنانه، میکوشد اقتدار خود را حفظ کند، اما در پایان گرفتار خشونت ساختاری میگردد و ربوده و حذف میشود، در حالی که «یوکیاونّا» در بستر سنت ژاپنی (شینتو- بودیسم) که در آن، مرز انسان و ماوراء همیشه سیال و نفوذپذیر بوده است، با بهرهگیری از «عاملیت کنشی» فعالانه وارد جهان انسانی میشود و در نهایت هم داوطلبانه از آن خارج میشود.https://clrj.modares.ac.ir/article_28725_3236fb951518ec5f7e607422b67cd180.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522Secondary Imagination as a Resolution of the Tension between Human Agency and Indifference: A Comparative Study of Khayyam’s Quatrains and the Play Buddha by Kazantzakisتخیّل ثانویّه به مثابه رفع تعارض کنش و بیاعتنایی؛ مطالعهای تطبیقی در رباعیات خیّام و نمایشنامۀ بودای کازانتزاکیس28726FAشیرزادطایفیاستاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایران.0000-0002-2773-3074کورشسلمان نصردکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علّامه طباطبائی، مدرّس دانشگاه، تهران، ایران.0009-0005-1526-1785Journal Article20260211Abstract<br><br>This comparative study examines how “art” and the “secondary imagination” function as a resolution to the enduring tension between human agency and indifference toward a transient world in Omar Khayyam’s quatrains and the play Buddha by Kazantzakis. The point of departure of this study is Samuel Taylor Coleridge’s theory of the “secondary imagination,” which conceptualizes artistic creation as a conscious and unifying process, distinguishing it from primary imagination and mere memory. Within this framework, Khayyam’s quatrains and the play Buddha by Kazantzakis are analyzed in terms of their representation of impermanence, suffering, and the possibility of liberation. The study employs a qualitative methodology based on inductive analysis, drawing upon extensive library and documentary sources. Findings indicate that Khayyam, through poetic imagination, interrogates the instability of the world while enacting an artistic mode of engagement, whereas Kazantzakis, by integrating Buddhist teachings with dramatic form, depicts the conflict between social action and Buddhist detachment in a ritualistic and carnivalesque mode. In both texts, the secondary imagination mediates experience and philosophy into an aesthetically coherent structure, establishes critical distance from reality, and enables avenues for philosophical and artistic resistance. Consequently, art in these works operates not merely as a reflection of the world but as an active process that reconciles human agency with indifference, offering a mode of engagement that is both contemplative and transformative.این پژوهش با رویکردی تطبیقی میکوشد نشان دهد چگونه «هنر» و «تخیّل ثانویه» در رباعیات خیّام و نمایشنامۀ بودای نیکوس کازانتزاکیس به مثابه راه حلی برای رفع تعارض دیرینِ کنشمندی و بیاعتنایی به جهان ناپایدار عمل میکنند. نقطۀ عزیمت این مطالعه، نظریۀ «تخیّل ثانویه» ساموئل تیلور کولهریج است که آفرینش هنری را فرآیندی آگاهانه و وحدتبخش میداند و آن را از تخیّل اولیّه و حافظۀ صرف متمایز میسازد. در این چارچوب، رباعیات خیّام و نمایشنامۀ بودای کازانتزاکیس از دیدگاه بازنمایی ناپایداری، رنج و امکان رهایی تحلیل شدهاند. روش تحقیق، تحلیل کیفی مبتنی بر استقرا و بهرهگیری از منابع کتابخانهای و اسنادی است. یافتهها نشان میدهد که خیّام با بهرهگیری از تخیّل شاعرانه، جهان ناپایدار را همزمان به پرسش میکشد و در برابر آن، کنشی هنرمندانه اتخاذ میکند؛ در حالیکه کازانتزاکیس با تلفیق آموزههای بودایی و زبان نمایش، تعارض کنش اجتماعی و کنارهگیری بودیستی را در قالبی آیینی و کارناوالی به تصویر میکشد. در هر دو اثر، تخیّل ثانویه نقش میانجی دارد: عناصر پراکندۀ تجربه و فلسفه را در قالبی زیباشناختی یکپارچه میسازد، همزمان فاصلهای انتقادی از جهان واقع ایجاد میکند و راهی برای مقاومت فلسفی و هنری میگشاید. نتیجه آنکه هنر در این دو متن نه صرفاً بازتابی از جهان، بلکه کنشی است که امکان آشتی میان عمل و بیاعتنایی را فراهم میآورد.https://clrj.modares.ac.ir/article_28726_355cd105f79507780fad8848469baca1.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522Comparative Analysis of the Transformation and Re-Creation of Classical Masks in Contemporary Poetry (A Case Study of the Poems of Ajwad Mujbil Khafaji and Mehdi Akhavan-Sales)واکاوی تطبیقیِ دگردیسی و بازآفرینیِ نقابهای کلاسیک در شعر معاصر (مطالعۀ موردی: سرودههای اجود مجبل خفاجی و مهدی اخوانثالث)28737FAفاطمهقوّتیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی،دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0009-0008-3453-6344احمد رضاحیدریان شهریاستاد گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-2671-0727بهارصدیقیدانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0003-1877-8243Journal Article20251206The mask is a fundamental device in contemporary poetry and one of the most significant artistic strategies for expressing social and ideological concepts. Through this technique, the poet, by concealing themselves behind another’s façade, not only reflects the general concerns of the contemporary era but also portrays socio-political realities with a profound, critical, and conscious perspective. In this regard, the authors of this study employ an analytical-comparative approach to examine classical masks in the verses of Ajud Mujbal Al-Khafaji (contemporary Iraqi poet) and Mehdi Akhavan-Sales (contemporary Persian poet)—poets who have tasted the bitter flavor of oppression, suffocation, and tyranny in their homelands.These figures, who exist as symbols of values in mythological, literary, religious, philosophical, narrative, and allegorical domains with their original and familiar appearances, are transformed in contemporary poetry through transmutation (change in the traditional structure of the mask; change in their positioning) and reimagining (the poet’s application of the mask according to their own viewpoint; depiction of contemporary concerns) into symbolic tools for delineating socio-political issues.The ultimate finding of this study demonstrates that Khafaji and Akhavan-Sales transcend the boundaries of familiar narratives and established roles by altering the traditional structure of the mask and reimagining their narrative frameworks (absent/addressee/speaker). Within the context of contemporary poetry, these figures transform into conscious, dissenting, and contemplative masks, thereby reflecting the crises, thoughts, and aspirations of modern humanity and giving meaning to the continuity of tradition with the dynamism of the present moment.نقاب، یکی از شگردهای بنیادین شعر معاصر و از مهمترین راهبردهای هنری در بیان مفاهیم اجتماعی و اندیشگانی به شمار میرود. شاعر از رهگذرِ این تکنیک، با پنهان شدن در پسِ چهرۀ دیگری، علاوه بر انعکاس دغدغههای عام دوران معاصر، واقعیتهای سیاسی–اجتماعی زمانه را با نگاهی ژرف، انتقادی و آگاهانه به تصویر میکشد.در همین راستا، نگارندگانِ این جُستار با رویکردی تحلیلی–تطبیقی، به بررسی نقابهای کلاسیک در سرودههای اجود مجبل خفاجی(شاعر معاصر عراق) و مهدی اخوان ثالث(شاعر معاصر پارسیزبان)پرداختهاند-شاعرانی که طعم تلخ ظلم و خفقان و استبداد را در سرزمین مادری چشیدهاند-نقابهایی که با همان شمایل اصیل و شناختهشده در عرصههای مختلف اسطورهای، ادبی، دینی، فلسفی، روایی و تمثیلی به مثابۀ نمادهایی از ارزشها هستند، اما در شعر معاصر با دگردیسی( تغییر در ساختار سنتی نقاب؛ تغییر موقعیت آنان) و بازآفرینی (کاربست نقاب مطابق با دیدگاه شاعر؛ ترسیم دغدغههای معاصر) به ابزاری نمادین جهت ترسیم مسائل سیاسی-اجتماعی بدل گشتهاند.برآیند نهایی این جستار نشان میدهد که خفاجی و اخوانثالث با تغییر در ساختار سنتی نقاب و بازآفرینی در ساحت ساختارهای روایی (غایب/مخاطب/متکلم) آنان را از محدودۀ روایتهای مألوف و نقشهای تثبیتشدۀ خویش فراتر میبرند و در بستر شعرِ معاصر، به نقابی آگاه، معترض و تأملبرانگیز بدل میسازند تا به بازتاب بحرانها، اندیشهها و آرمانهای انسانِ امروز بپردازند و پیوستگیِ سنت با پویاییِ زمان اکنون را معنا بخشند.https://clrj.modares.ac.ir/article_28737_b34cff5ba1f72525e525dd444eceaa99.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522A Comparative Reading of the Simile and Its Intellectual and Cultural Motifs in the Rigveda and the Avestaخوانش تطبیقی عنصر تشبیه و بن مایه های فکری - فرهنگی آن در ریگ ودا و اوستا28773FAمریمغفوریاندانشگاه صنعتی کرمانشاه، دانشکدۀ علوم پایه. کرمانشاه، ایران.سحریوسفیآموزش و پرورش، کرمانشاه، ایران0000-0002-4592-3111Journal Article20250918The use of similes constitutes a fundamental element of literary imagination and imagery as one of the pillars of rhetoric. In addition to serving as an ornamental device, it functions as a means of expressing the underlying worldview and intellectual framework of the text. As such, the simile serves as an effective tool for examining the literary and conceptual dimensions of works. An analysis of its structural elements, particularly the principal components of simile and the tertium comparationis, reveals the prevailing ideas and worldviews within these texts. The ritual beliefs and intellectual traditions of India and Iran in the millennia before the Common Era are reflected in the rhetorical forms, particularly similes, found in their ancient religious texts and sacred hymns. With a comparative and descriptive–analytical approach, this study explores the similes used in the Rigveda and Avesta, the oldest extant texts of the Indo-Iranian peoples, to identify the intellectual and cultural similarities and differences between them. The results show that similes in an array of forms significantly influence these texts' rhetorical features. Furthermore, the two primary components of simile and the tertium comparationis reflect both different and shared worldviews; at times, they are indicative of the two peoples' independence and development of thought, while at other times, they are anchored in their early unity.تشبیه، یکی از موضوعات اصلی علم بیان است که از بنیادیترین و از اصلیترین مؤلّفههای تخیّل و خیالانگیزی در آثار مختلف به شمار میآید؛ از اینروست که تشبیه هم شگردی برای آراستن کلام است و هم در تبیین اندیشه و جهانبینی حاکم بر اثر نقش مؤثّری دارد. عنصر تشبیه، ابزاری کارآمد برای بررسی سطوح ادبی و فکری آثار به شمار میرود؛ از اینروی در بررسی تشبیه با توجّه به عناصر سازندۀ آن، بهویژه ارکان اصلی تشبیه و رکن وجهشبه میتوان به بررسی اندیشه و جهانبینی حاکم بر آنها پرداخت. متون کهن دینی و سرودههای مقدّس هند و ایران بستری برای بروز جلوههای بلاغی بهخصوص عنصر تشبیه هستند که میتوانند تجلّی اندیشهها و باورهای آیینی این دو سرزمین در هزارههای پیش از میلاد به شمار آیند. پژوهش حاضر با رویکرد مطالعات تطبیقی به شیوۀ توصیفی- تحلیلی بر آن بوده تا عنصر تشبیه را در ریگودا و اوستا، کهن-ترین جامعۀ آماری دو قوم هند و ایرانی، مطالعه کند و همسانیها و تفاوتهای فکری- فرهنگی این اقوام را با تکیه بر عناصر تشبیه بکاود. یافتهها در ریگودا و اوستا نشان میدهند که انواع شگردهای تشبیه سهم عمدهای در جنبههای بلاغی این آثار دارند. ، وجهشبه و دو رکن اصلی تشبیه نیز معرّف اندیشهها و جهانبینیهای مشترک و نیز دیدگاههای متفاوتی هستند که گاه ریشه در روزگار وحدت این دو قوم دارد و در پارهای موارد نیز نشانی از استقلال و تکامل اندیشههای آنهاست.https://clrj.modares.ac.ir/article_28773_4c1d160c669f361c1e48dac11891ff84.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522The Fusion of Sensory Perception and Narration in Literary Impressionism: A Comparative Study of "Youth" by Joseph Conrad and "Tan-e Abi, Tanabi" by Bijan Najdiآمیختگیِ دریافت حسی و روایت در امپرسیونیسم ادبی: مطالعۀ تطبیقی «جوانی» اثر جوزف کنراد و «تن آبی، تنابی» اثر بیژن نجدی28829FAمسعودفرهمندفردانشیار ادبیات انگلیسی، دانشگاه علامه طباطبائی0000-0001-8194-6719احمدرضایی جمکرانیاستاد ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران.Journal Article20260521The present study, adopting a comparative-analytical approach and drawing on the theoretical tenets of literary impressionism, compares two stories: "Youth" by Joseph Conrad and "Tan-e Abi, Tanabi" by Bijan Najdi. Literary impressionism, which has its roots in the visual arts, breaks with linear narration and emphasizes the recording of sensory experiences, fragmented narrative structures, and the exploration of individual self-awareness. Instead of physically representing reality, it employs language to evoke the feeling and idea of things. The research methodology is qualitative, employing comparative content analysis; the data have been analyzed using thematic analysis, based on the ideas set forth by Rebecca Bowler in her book Literary Impressionism (2016). The findings indicate that both stories are grounded in the principle of “sensory impression” rather than objective reportage. However, their fundamental difference lies in how they engage with reality: although Conrad represents physical phenomena (such as fire and storm) through the sensory perception of the narrator (Marlow), he does not go beyond the framework of objective events. By contrast, Najdi, transcending the boundaries of realism, intermingles reality and fantasy, creating an imaginary creature named “Pepsi” from within a modern industrial commodity. Furthermore, Conrad employs the techniques of “narrative framing” and “delayed decoding,” whereas Najdi enters directly into the mental world of the character (Mansour). In conclusion, it can be said that Najdi has indigenized the devices of literary impressionism within a more surrealistic and poetic space, unlike Conrad, who remains committed to the representation of physical events (albeit through a sense-centered perspective).پژوهش حاضر با رویکردی تطبیقی تحلیلی و بر پایۀ مؤلفههای نظری امپرسیونیسم ادبی، دو داستان «جوانی» از جوزف کنراد و «تن آبی، تنابی» از بیژن نجدی را مقایسه میکند. امپرسیونیسم ادبی که ریشه در هنرهای تجسمی دارد، با گسست از روایت خطی، بر ثبت تجربههای حسی، ساختارهای روایی گسسته و کاوش در خودآگاهی فردی تأکید میکند و بهجای بازنمایی فیزیکی واقعیت، از زبان برای برانگیختن احساس و ایدۀ چیزها بهره میبرد. روش پژوهش کیفی از نوع تحلیل محتوای تطبیقی است و دادهها با روش تحلیل مضمون و با تکیه بر آرای ربهکا بولر در کتاب امپرسیونیسم ادبی (2016) تحلیل شدهاند. یافتهها نشان میدهد که هر دو داستان بر اصل «تأثیر حسی» بهجای گزارش عینی استوارند، اما تفاوت اساسی آنها در نحوۀ مواجهه با واقعیت است: کنراد هرچند پدیدههای فیزیکی (مانند آتشسوزی و توفان) را از دریچۀ ادراک حسی راوی (مارلو) بازنمایی میکند، از چارچوب رویدادهای عینی فراتر نمیرود؛ در حالی که نجدی با عبور از مرزهای رئالیسم، واقعیت و خیال را درمیآمیزد و موجودی خیالی به نام «پپسی» را از درون یک کالای صنعتی مدرن خلق میکند. افزون بر این، کنراد از شگردهای «قابسازی روایی» و «رمزگشاییِ بهتأخیرافتاده» بهره میبرد، اما نجدی مستقیماً به جهان ذهنی شخصیت (منصور) وارد میشود. در نهایت، میتوان نتیجه گرفت که نجدی شگردهای امپرسیونیسم ادبی را در فضایی فراواقعگرایانه و شاعرانهتر بومیسازی کرده است، برخلاف کنراد که همچنان به بازنمایی رویدادهای فیزیکی (هرچند با نگاهی حسمحور) پایبند است.https://clrj.modares.ac.ir/article_28829_b11d57a6dd02023e6acdd5174baae917.pdfدانشگاه تربیت مدرسپژوهش های ادبیات تطبیقی2345-236614120260522A Comparative Analysis of the Discourse of Resistance in The Will to Live by Abū al-Qāsim al-Shābbī and Palestine Is Ours by Shihāb Muḥammadبررسی تطبیقی گفتمان مقاومت «إرادة الحیاة» ابوالقاسم الشابی و «فلسطینُ لنا» شهاب محمد28927FAمهدیفرحانیاستادیار دانشگاه ولایت ایرانشهر -گروه عربی دانشکده علوم انسانی0009-0006-1540-1247Journal Article20260210Situated within the framework of the American School of Comparative Literature, this study examines the discourse of resistance in contemporary Arabic poetry, focusing on the linguistic and discursive mechanisms through which resistance is articulated. The analysis is grounded in close, text-centered reading while remaining attentive to the historical and social contexts in which the poems emerge, without assuming any direct relationship of influence or intertextual transmission between the texts. Within this framework, resistance is not approached as a merely reactive response to crisis, but as a coherent semantic system through which poetic language gives form to experiences of steadfastness, perseverance, and collective agency.Methodologically, the study adopts a descriptive–analytical approach based on a close reading of two poetic odes and a comparative examination of the shared constitutive elements of the discourse of resistance. The analysis shows that, despite differences in historical and social conditions, both poets construct a common constellation of concepts underpinning this discourse. These include the foregrounding of collective agency, the articulation of will as inseparable from the continuity of life, the rejection of stasis and submission, and the reconfiguration of horizons of hope and futurity.The findings indicate that these elements are articulated differently in each text according to their contexts of production. of return. The study thus highlights the capacity of contemporary Arabic poetry to articulate the discourse of resistance across diverse semantic horizons while remaining grounded in shared conceptual foundations.این پژوهش در چارچوب مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی، به بررسی گفتمان مقاومت در شعر معاصر عربی میپردازد و میکوشد چگونگی بازنمایی مقاومت را در سطح زبانی و گفتمانی واکاوی کند. رویکرد پژوهش مبتنی بر تحلیل درونمتنی و توجه به زمینههای تاریخی و اجتماعی آثار است، بیآنکه فرض تأثیر و تأثر مستقیم میان متون مطرح شود. در این مطالعه، مقاومت نه واکنشی صرف به بحران، بلکه نظامی معنایی تلقی میشود که از طریق زبان شاعرانه، تجربهٔ ایستادگی، پایداری و کنش جمعی را بازتاب میدهد.روش پژوهش توصیفی–تحلیلی است و تحلیل بر خوانش دقیق دو قصیده و بررسی مؤلفههای مشترک گفتمان مقاومت در آنها استوار شده است. یافتهها نشان میدهد که هر دو شاعر، با وجود تفاوت در شرایط تاریخی و اجتماعی، بر شبکهای از مفاهیم مشترک تأکید دارند که شاکلهٔ گفتمان مقاومت را میسازد. این مفاهیم شامل برجستهسازی فاعلیت جمعی، پیوند اراده با تداوم حیات، نفی سکون و تسلیم، و بازسازی افق امید و آینده است.تحلیل داده ها حاکی از آن است که این مؤلفهها در هر متن، متناسب با بستر شکلگیری آن، به شیوهای متفاوت بازنمایی میشوند؛ بهگونهای که در یک متن، مقاومت در افقی فرازمانی و وجودی معنا مییابد و به ضرورتی برخاسته از منطق پویای حیات تبدیل میشود، در حالیکه در متن دیگر، همین مؤلفهها در پیوند مستقیم با تجربهٔ اشغال، حافظهٔ تاریخی و حق بازگشت، ماهیتی عینی و تاریخمند پیدا میکنند. نتیجهٔ اصلی پژوهش آن است که شعر معاصر عربی، بر پایهٔ بنیانهای مشترک معنایی، توان بازنمایی گفتمان مقاومت را در افقهای متفاوت و متکثر دارد.https://clrj.modares.ac.ir/article_28927_c643c4d937abd1fce58c8794e90c5840.pdf