دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های ادبیات تطبیقی 2345-2366 6 3 2018 11 22 Study of Similarities of Hafez Shirazi’s poetries and Friedrich Wilhelm Nietzsche’s Thus Spoke Zarathushra نقد تطبیقی همانندیهای شعر حافظ و کتاب چنین گفت زرتشتن یچه 1 22 5920 FA سمیه آدینه وند دانشگاه شهید چمران اهواز مختار ابراهیمی استادیار دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article Nietzsche, a German philosopher, became familiar with Hafez through Goethe’s texts. Hafez is is against a Hypocrite ascetic and Nietzsche against his contemporary human or dwarfs. Therefore, these two thinkers deal with the criticism of these kinds of men. Besides, Hafez introduces Moghan preceptor and world of love in front of preacher and loveless world, and Nietzsche presents the world of small men against grand men. The language of Hafez and Nietzsche both is paradoxical and humorous for representing such thought. This article studies the deep effect of men who through their liberty can save the life of people who have no alternative in their lives and guide them to the destination of the love of eternity. What is important in Hafez’s poetry and Nietzsche’s Thus Spoke Zarathustra is that their contemporary people accepted some values that metamorphosize human being. In Hafe’s, these values convert to something against themselves and produce hypocritical men, and from the view of Nietzsche’, the modern human being has cast into democracy and modernity. نیچه فیلسوف آلمانی (سده نوزدهم) از طریق آثار گوته با اندیشه ی حافظ آشنا شده است. حافظ با زاهد ریاکارو ظاهربین سرستیز دارد و نیچه با انسان کوتوله معاصر خود که به همین درد گرفتار است. از این رو این دو متفکر به نقد دو گونه یا تیپ از انسان پرداخته اند. حافظ پیر مغان و جهان عشق را در برابر واعظ و جهان بی عشق طرح کرده و نیچه جهان انسان های کوچک را در برابر انسان های والا به نمایش گذاشته است. زبان حافظ و نیچه در ارایه ی چنین تفکری طنزآمیز، متناقض نما و موجز است. در این مقاله بیش تر تلاش شده است که تاثیر انسان آزاده و منتقد که گاه زندگی کسانی را به نمایش بگذارد که در زندگی دچار بن بست شده اند. اینان با راهنمایی سرانجام انسان آزاده می توانند به سرمنزل مقصود که عشق به جاودانگی است برسند. آن چه که در شعر حافظ و کتاب چنین گفت زرتشت برجستگی معنایی دارد این است که مردم معاصر هر یک از این دو متفکّر، ارزش‌هایی را پذیرفته که به مسخ انسان انجامیده است. در نزد حافظ این ارزش‌ها به ضدّ خود بدل شده و انسان را دچار ریاکاری کرده و در باور نیچه انسان مدرن را به دموکراسی و مدرنیته فروانداخته است. https://clrj.modares.ac.ir/article_5920_4c4ea5258ef3fb3fb1fc48fee9b4408c.pdf